Program Apollo rozpoczal sie od powaznej tragedii. Pozar w module dowodzenia Apollo 1 spowodowal smierc trzech astronautow: Virgil I. "Gus" Grissom - drugi czlowiek w przestrzeni i pierwszy astronauta w programie Gemini, Edward White, pierwszy astronauta ktory odbyl spacer w otwartej przestrzeni, a takze Roger Chaffee. Bylo to 27 stycznia 1967 roku podczas rutynowego treningu przed pierwsza misjia programu Apollo. Apollo 7, po wszelkich przerobkach i udoskonaleniach, byl gotow do stratu w pazdzierniku 1968 roku - po bezzalogowych testach nazwanych Apollo 4 i pierwszym locie nowej rakiety Saturn V. Nastepnia misja to Apollo 8, a tuz po niej Apollo 11, zakonczona ladowaniem czlowieka na Ksiezycu oraz jego bezpiecznym powrotem na Ziemie.
12 ludzi chodzilo po powierzchni Ksiezyca w trakcie trwania programu. Ostatnie trzy misje wprowadzily kolejne udoskonalenie, jakim byl pojazd kosmiczny nazywany "Lunar Rover". Astronauci uzyskali mozliwosc bezposredniej eksploracji powierzchni Ksiezyca na wieksza niz dotychczas skale. Podczas ostatniej misji Apollo, astronauci spedzili 22 godziny na spacerach po powierzchni Ksiezyca, a w sumie spedzili tam pelne trzy dni.
Niestety loty Apollo 18, 19 i 20 zostaly odwolane z powodu ciec budzetowych. Jedna z tych misji miala za zadanie eksploracje intrygujacego naukowcow krateru Aristarchus, w ktorym astronomowie, przy uzyciu teleskopow, przez lata obserwowali dzialalnosc geologiczna. Nadal pozostaje to tajemnica. Czlowiek od ostatniego lotu misji Apollo nie powrocil na Ksiezyc. Statek zaprojektowany dla tej misji byl uzywany dla czterech dalszych misji, trzech dlugotrwalych misji Skylab i koncowej operacji programu, jaka bylo polaczenie z radzieckim Sojuzem 19 (Apollo-Sojuz).
Program Apollo zostal zainicjowany zanim pierwszy amerykanski astronauta zostal wystrzelony w przestrzen kosmiczna. W lipcu 1960 roku NASA oglosila, ze program majacy na celu przelot astronautow wokol Ksiezyca bedzie nastepstwem planowanego programu Mercury. Jednak slynna mowa prezydenta Kennedy'ego z 25 maja 1961 roku wytyczyla nowy, ambitniejszy cel dla programu APOLLO. Mialo nim byc ladowanie na Ksiezycu do konca lat 60-tych.
Program Apollo stanowil najwieksze technologiczne osiagniecie czlowieka. W sumie szesc misji zakonczylo sie udanym ladowaniem na powierzchni Ksiezyca, a trzy - lotem wokol jego orbity bez ladowania, lacznie z fatalnym lotem Apollo 13.
Statek kosmiczny skladal sie z trzech czesci: stozkowaty modul zalogowy (Command Module), w ktorym zaloga spozywala posilki i spala w drodze na Ksiezyc i z powrotem; modul serwisowy (Service Module) dostarczajacy wode, elektrycznosc, moc manewrowa oraz zasilanie do silniczkow odrzutowych w locie powrotnym z orbity ksiezycowej; a takze modul ksiezycowy (Lunar Module - LM), dwuczesciowy, samowystarczalny pojazd kosmiczny, posiadajacy wlasne silniki rakietowe umozliwiajace wystartowanie z powierzchni Ksiezyca. LM byl wyposazony takze we wlasna platforme wyrzutni.
Program Apollo uzywal dwa rodzaje rakiet - Saturn 1B, ktora byla stosowana podczas kolejnych misji Mercury (oraz Skylab i Apollo-Soyuz), a takze Saturn V, uzywana w misjach majacych na celu ladowanie na Ksiezycu.